صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲۷۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ز خلوت برنمی آیی چه حاصل به چشمتر نمیآیی چه حاصل ندارد حسن منظر بهتر از چشم به این منظر نمیآیی چه حاصل سرآمد زندگانی و تو بیرحم مرا بر سر نمیآیی چه حاصل تو چون قمری مراای سرو آزاد به زیر پر نمیآیی چه حاصل مینابی ولی از خلوت خم چو در ساغر نمیآیی چه حاصل ز آغوش صدف از شرم بیرون تو چون گوهر نمیآیی چه حاصل ز پیوندست هر نخلی برومند به عاشق درنمی آیی چه حاصل به صد مینای میاز پرده شرم تو ظالم برنمی آیی چه حاصل گرفتم با تو عالم برنیاید تو با خود برنمی آیی چه حاصل برون از تخته بند جسم چون تیغ تو بیجوهر نمیآیی چه حاصل گرفتم عمر صائب باز گردید تو چون کافر نمیآیی چه حاصل