صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲۳۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
عندلیب ما ندارد تاب استغنای گل میشود دست و دل ما سرد از سرمای گل ما به روی گرم چون پروانه عادت کردهایم چشم چون شبنم نمیدوزیم برسیمای گل آفتابش برلب بام است و شادی میکند گریه شبنم بود بر خنده بیجای گل رنگی از هستی ندارد نقطه مرهوم من شوخ چشمی میکنم چون شبنم از بالای گل پند ناصح میکند تاثیر اگرباد بهار از دماغ بلبلان بیرون برد سودای گل روزگاری آبروی ناله را بردی بس است شرم دارای عندلیب از طبع بیپروای گل