صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲۳۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
خنده کردی درگلستان تازه شد ایمان گل آتش بیطاقتی بالا گرفت از جان گل رخنهای تا هست فیض آفتاب حسن هست بلبل ما در قفس مست است از احسان گل بلبلان را در میان آب و آتش غوطه داد گریه رسوای شبنم خنده پنهان گل حسن میباید که باشد عشق گو هرگز مباش صد قفس بال و پر بلبل بلا گردان گل ای نسیم مرگ با باد خزان همراه باش عندلیب ما ندارد طاقت هجران گل یاد ایامی که میبست از محبت باغبان گوشه دامان ما بر گوشه دامان گل