صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲۱۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بر من مریز اشک ترحم به زیر خاک آن دانه نیستم که شوم گم به زیر خاک از دل به مرگ شورمحبت نمیرود جوش نشاط میزند این خم به زیر خاک سر سبزی بهار نیرزد به برگریز خوش وقت دانهای که شود گم به زیر خاک دامان خاک کلبه بزار گشته است مانده است بس که دامن مردم به زیر خاک درروی خاک گرسنهای رابگیردست ازخنده لب مبند چو گندم به زیر خاک چون سرمه خوردگان نفس خاک تیره است شد سرمه بس که دیده مردم به زیر خاک گل میکند زباده گلرنگ زهر خصم چون دربهار ماند گژدم به زیر خاک؟ ازدانههای آبله صائب سبکروان چون مور میکنند تنعم به زیر خاک