صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲۱۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
کناره گیر ازین قوم بیمروت خشک که داغ تشنه لبی به بود ز منت خشک نزد برآتش من آب، سبزه خط او فزود تشنگی شوق ازین کتابت خشک به بوسهای جگرم تازه کن که ممکن نیست کز آن عقیق تسلی شوم به منت خشک ز روی خوب طلبکار حسن معنی باش مرو زراه چو نادیدگان به صورت خشک مرا به عالم آبای خضر هدایت کن که سوخت مغز من از زاهدان و صحبت خشک خوشم به شیشه که آب حیات میبخشد بس است اگر چه ز گردنکشان اطاعت خشک ازان به کام گرانمایگان گوارایم که همچو آب گهر قانعم به عزت خشک ز دود، قطره آبی به چشم میآید چه حاصل است ازین ابربی مروت خشک؟ ز تاره رویی بحر گهر چه گل چیدم؟ که درسراب کنم پهن، دام رغبت خشک به ناامیدی من رحم کن، مروت نیست که از محیط قناعت کنم به رخصت خشک درین محیط گرانمایه آن کف پوچم که دربساط ندارم به جز ندامت خشک مرا به موجه رحمت ز دست من بستان که درمحیط زمین گیرم از خجالت خشک مگر قبول توآبی به روی کارآرد و گرنه گرده شرمندگی است طاعت خشک فغان که زاهد بیمعرفت نمیداند که کار هیزم ترمی کند عبادت خشک سخن که نیست در او درد، تیغ بیآب است زبان خویش بشو صائب از نصیحت خشک