صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲۰۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
غوره من شد مویز از سردی دنیای خشک سوخت خون چون نافهام در دل ازین صحرای خشک عالم خاک از وجود تازه رویان مفلس است برنمی خیزد گل ابری ازین دریای خشک چشم بیاشک و دل بیآه زیر گل خوش است زهر میبارد زروی ساغر و مینای خشک ساده لوحی بین که پیش برق بیزنهار عشق هیزمتر میفروشد زاهد از سیمای خشک چون قلم برداشته است ازمردم دیوانه حق نی چرا درناخن من میکند سودای خشک زهد را خون درجگر از باده گلرنگ کن آتشتر میکند درمان این سرمای خشک کشتی ماشد بیابان مرگ چون موج سراب قطره زد از بس که هر جانب درین دریای خشک ازنهال او که چندین میوهتر میدهد قسمت صائب چرا گردید استغنای خشک؟