صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲۰۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نیست نم در جوی من چون گردن مینای خشک یک کف خاک است برسرمغزم از سودای خشک نقطه خال پریرویی اگر مرکز شود میتوان صددور چون پرگارزد باپای خشک میشود نقد حیاتش همچو قارون خرج خاک هرکه از عقبی قناعت کرد با دنیای خشک نسبت دشت ختن باوادی مجنون خطاست لاله را خون درجگر شد مشک ازین صحرای خشک نیست غیر از مغز ما سوداییان بیدماغ زیر چرخ آبگون پیدا شود گر جای خشک در سر کوی تو پایم تا به زانو در گل است من از دریا گذشتم بارها با پای خشک میرساندم پیش ازین از شیشه خالی شراب میخلد میدر دلم امروز چون مینای خشک قمریان را در نظر گشته است چون سوهان روح پیش نخل آبدارش سرو رابالای خشک