صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲۰۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بیشتر شد حسرتم از خط آن محبوب خشک میشود افزون غبار خاطر از مکتوب خشک در بهار خط که گلریزان ابر رحمت است تر نشد کام امید من ازان محبوب خشک گر زخوبان حاصل عاشق همین دیدن بود نیست فرق از صورت دیوار تا مطلوب خشک دود ازکنعان برآمد، بوی پیراهن کجاست؟ تاشود چون نرگستر، دیده یعقوب خشک تا نهال قامت شاداب اورادیدهاند سرو میآید به چشم قمریان چون چوب خشک زاهدان تیغ زبان برخاکساران میکشند در زمین نرم طوفان میکند جاروب خشک از خطش صائب امید چرب نرمی داشتم عاقبت سوهان روح من شد آن مکتوب خشک