صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲۰۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زخمی تیغ شهادت زنده میخیزد زخاک همچو گل با جبهه پرخنده میخیزد زخاک از حجاب حسن شرم آلوده لیلی هنوز بید مجنون سربه پیش افکنده میخیزد زخاک میشود مرغابی دریای خجلت عندلیب بس که گل در عهد او شرمنده میخیزد زخاک هر که دارد آگهی ازچاه خس پوش جهان با عصا چون نرگس بیننده میخیزد زخاک هر گه چون طاوس عمرش رفت در پرداز بال درقیامت طایر پرکنده میخیزد زخاک هر که اینجا خنده راچون غنچه دارد زیر لب صبح محشر بالب پرخنده میخیزد زخاک شرمساری میبرد صائب به خلدش بیحساب هرکه در محشر ز خود شرمنده میخیزد زخاک