صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۱۹۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
عاشق سرگشته را از گردش دوران چه باک؟ موج دریا دیده را از شورش طوفان چه باک؟ کشتی بیناخدا رابادبان لطف خداست موج ازخود رفته را ز بحر بیپایان چه باک؟ سد راه عشق نتواند شدن تدبیر عقل سیل بیزنهار رااز تنگی میدان چه باک؟ نیست وحشت ازغبار تن دل آگاه را پرتو خورشید را از خانه ویران چه باک؟ نیست درکنعان زیوسف دور بوی پیرهن روح بالا دست را از عالم امکان چه باک؟ پاکدامانی است باغ دلگشا آزاده را یوسف بیجرم را از تنگی زندان چه باک؟ فارغند از خصمی اختر ملایم طینتان میوه فردوس را از تیری دندان چه باک؟ از محک پروا ندارد نقره کامل عیار خود حسابان رازروز محشر ودیوان چه باک؟ میکند رسوا ترازو جنس ناسنجیده را مردم سنجیده را ازشکوه در حشر از میزان چه باک؟ نیست گردون منفعل از تلخکامیهای خلق میزبان سفله را از شکوه مهمان چه باک؟ رو نمیتابد ز حرص ازنان سوزن دار، سگ دیدههای نرم را از تیزی دربان چه باک؟ شمع میلرزد به جان خویش از بیمایگی شعله پرمایه را ز افشاندن دامان چه باک؟ سرو ازبیمهری باد خزان آسوده است صائب آزاده را از سردی دوران چه باک؟