صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۱۹۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از ملامتگر ندارد یوسف بیجرم، باک گرد تهمت پاک میسازد ز رخ دامان پاک عیب میگردد هنر در دیدههای پاک بین نور ماه ناقص از روزن تمام افتد به خاک از سر تقصیر ماای محتسب گر نگذری مرحمت کن حد ماباری بزن با چوب تاک چرب نرمی سد راه سیل آفت میشود باده زورین نمیسازد کدو را سینه چاک هست ماه عید، صیقل درنظر آیینه را عاشق پر دل نمیاندیشد از تیغ هلاک خاکساری سرکشان رابر سر رحم آورد ورنه تیر آن کمان ابرو نمیافتد به خاک گلعذاری کز تراش خط صفا دارد طمع زنگ را با دامنتر میکند ز آیینه پاک دیدن وضع جهان بارست بر روشندلان نیست صائب شکوهای ما را ز چشم خوابناک