صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۱۸۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
جان آرمیده میشود از اضطراب عشق این رشته را دراز کند پیچ و تاب عشق صبح قیامت از دهن خم کند طلوع چون برلب آورد کف مستی شراب عشق مغزش ز جوش پرده افلاک میدرد برهر سری که سایه کند آفتاب عشق آتش چه میکند به سپیدی که سوخته است؟ از آفتاب حشر نسوزد کباب عشق از خاک اهل عشق نظر خیره میشود از ابر پردگی نشود آفتاب عشق نبض از هجوم درد شود بیقرارتر ساکن ز کوه غم نشود اضطراب عشق نظاره شکسته دلان وحشت آورد سیلاب تند میگذرد از خراب عشق صید مراد هر دو جهان درکمند اوست در هردلی که ریشه کند پیچ وتاب عشق اکسیر بینیازی ازین خاک میبرند صائب چگونه پای کشد از جناب عشق؟