صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۱۸۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دل شکسته بود گوهر یگانه عشق بود ز چهره زرین زر خزانه عشق به زور عقل گذشتن ز خود میسر نیست مگر بلند شود دست و تازیانه عشق به هر چه دل نهی از پیش چشم بردارد کناره سوز بود بحر بیکرانه عشق ستادهاند به امید گوشه چشمی هزار یوسف مصری برآستانه عشق خم سپهر برین را به دست بردارند سبو کشان ضعیف شرابخانه عشق مگر ز سنگ بود پردههای گوش کسی که ناخنش به جگر نشکند ترانه عشق حدیث باده چه گویم، که آب میگردد به هر دلی که زند برق شیشه خانه عشق بیار جیب و ببر هرگهر که میخواهی که قفل منع ندارد در خزانه عشق چو آفتاب ز آتش بهم رسان رویی که چهره سوز بود خاک آستانه عشق کسی چگونه کند ضبط خویشتن صائب؟ که نه سپهر به وجدست از ترانه عشق