صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۱۶۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زخط سبز شود بیش لعل دلبر صاف هنوز از پر طوطی نگشته شکر صاف عجب که حسن گذارد اثر ز من باقی که میکنم به کتان ماهتاب انور صاف دل تو نیست پذیرای آه من، ورنه ز سنگ میجهد این ناوک سکپر صاف نزاکت توکند ثفل از نبات برون و گرنه کردهام این قند را مکرر صاف چو آب خضر ز خط غوطه درسیاهی زد رخی که بود چوآیینه سکندر صاف قدم برون منه از حد خود که میگردد ز آرمیدگی خویش آب گوهر صاف مکن ز تیرگی بخت شکوه چون خامان که در حمایت خاکسترست اخگر صاف خوشم چو نافه خونین جگر به خر قه فقر که میشود ز نمد به شراب احمر صاف اگر به آینه دل صاف میکند زنگی امید هست شود چرخ باهنرور صاف ز آب، آینه تار تیرهتر گردد کجا ز باده شود خاطر مکدر صاف؟ ز دل به جام هلالی برآر ریشه غم که صیقل آینه را میکند ز جوهر صاف کنند آینه وآب صلح اگر با هم به خضر نیز شود سینه سکندر صاف ز خاکمال حوادث متاب رو صائب که از غبار یتیمی است آب گوهر صاف