صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۱۵۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تا شد از نیسان رهین منت احسان صدف شد ز خجلت زیر دامن بحر را پنهان صدف از قناعت گرد اگر میکرد آب روی خویش زود میشد سیر چشم از گوهر غلطان صدف بحر نتواند دهان حرص را ازشکوه بست میکشد خمیازه برهر قطره باران صدف از لب بیجا گشودن بسته گردد راه رزق شد دهانش بسته تاشد صاحب دندان صدف عمر کوتاه از سخن بسیار گفتن میشود کز گهر خالی چو گردد میشود بیجان صدف از گهر گرد یتیمی پاک نتوانست کرد گرچه از اشفاق سرتاپای شد دامان صدف در وطن آسوده باشد تا هنرور ناقص است چون گهر گردید کامل، میشود زندان صدف نیست بیجا لب گشودن پیش ارباب کرم مخزن گوهر شد از تردستی نیسان صدف شرط غواص گهر جو، دست ازجان شستن است کی به هر ناشسته رویی میکند احسان صدف دل نمیسوزد به حال تشنگان سیراب را پیش ابر آید گریبان چاک از عمان صدف عارفان با جبهه واکرده جان رامی دهند زیر تیغ ازپاکی گوهر شود خندان صدف درد نوشان را ز میطلب صفای سینه است میکشد از بهر گوهر تلخی عمان صدف میدهد گهواره سامان از پی در یتیم با تهیدستی درین دریای بیپایان صدف هر که را باشد زمین پاک، خواهد تخم پاک تشنه ابر بهاران است چون دهقان صدف چون نباشد گوهر دندان، دهن خمیازهای است دست افسوسی بود بیگوهر غلطان صدف لب گشودن رخنه در جمعیت دل کردن است میشود مفلس ز گوهر، چون شود خندان صدف با تهیدستی ز روشن گوهری میپرورد صد یتیم بیپدر را در ته دامان صدف بیتأمل دم مزن کز بهر گوهر سالها مینهد دندان خود را برسر دندان صدف شاهد ناطق بود برحال، ترک قیل و قال کز لب خاموش دارد گوهر عرفان صدف نیل چشم زخم برپاکیزه گوهر، بازنیست رو نگرداند ترش ازتلخی عمان صدف خواب آسایش نباشد در دل نازک خیال دارد از بینایی گوهر به دل پیکان صدف خارن گوهر ز هر موجی بود درزیر تیغ میبرد حسرت به دست خالی مرجان صدف میدهد صائب حباب از پوچ گویی سربه باد بالب خاموش آسوده است از طوفان صدف