صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۱۵۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نیست غمگین گوهرم ازتنگی جا در صدف میکند ازآبداری سیر دریا در صدف گوهر مارا ز عزلت نیست برخاطر غبار دارد از پیشانی واکرده صحرا در صدف لفظ نتواند حجاب معنی روشن شدن چون نهان ماند فروغ گوهر ما در صدف؟ تا زخود بیرون نیاید دل نگردد دیده ور قسمت گوهر نگردد چشم بینا در صدف درتن خاکی دل پر خون چه دست و پا زند؟ چون تواند بال وپر واکرد دریا در صدف؟ مایه داران مروت بریتیمان مشفقند مهد گوهر را کند دریا مهیا در صدف عالم پرشور بر خلوت نشینان بار نیست تلخی بحرست برگوهر گوارا در صدف گوشه گیری میکند شیرین حیات تلخ را گوهر شهوار گردد آب دریا درصدف موجه کثرت نسازد گوشه گیران را ملول تنگ از دریا نگردد بر گهر جادر صدف قطره شبنم به خورشید از سبکروحی رسید از گرانجانی خورد دل گوهر ما در صدف جمع کن خود را دل روشن اگرخواهی، که ساخت گوهر ازگردآوری دل را مصفا درصدف بر یتیمان از در و دیوار میبارد ملال مینشیند گرد گوهر را به سیما درصدف دل زبس سرگشتگی در سینهام، در سینه نیست گوهر غلطان ندارد در صدف، جا در صدف در غریبی میگشاید خاطر اهل کمال ازدل گوهر نمیگردد گره وا در صدف از حدیث پوچ میبالد به خود چندین حباب آه اگر میداشت دراین بادپیما در صدف در خموشی جوهر مردم نمیگرددعیان رتبه گوهر چسان گردد هویدا در صدف؟ سنگ میزان یوسف از قحط خریداران شده است گوهر ما از گرانقدری است بر جا در صدف عالم پرشور، دل را خانه زنبور ساخت از خروش بحر پیچیده است غوغا در صدف عیش قانع رانسازد عالم پرشور تلخ آب گوهر تلخ کی گردد ز دریا درصدف؟ دل شد از طول امل محبوس در زندان جسم گوهر ما را برآمد رشته از پا در صدف دارد آتش زیر پا در سینه عشاق دل گوهر غلطان نمیباشد شکیبا درصدف نیست صائب دربساط بحر باآن دستگاه آنقدر گوهر که دارد دیده ما در صدف