صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۱۴۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
شدم آسوده تا از دیده اشک لاله رنگ آمد نهادم پشت بر دیوار تا پایم به سنگ آمد غم عالم چه حد دارد به گرد عاشقان گردد؟ حصار عافیت دیوانه را خوی پلنگ آمد حذر از دشمنی کن کز طریق صلح میآید از ان دشمن چرا ترسد کسی کز راه جنگ آمد؟ صفیر دلخراشی میفشارد بر جگر ناخن کدامین شیشه دل باز در راهش به سنگ آمد؟ به دست کوتهم رحمت کنای دامان عریانی که از چین جبین آستین دستم به تنگ آمد نه از مسجد فتوحی شد نه از میخانه امدادی به هر جانب که رفتم پای امیدم به سنگ آمد به اندک روزگاری جامه بر تن میدرد صائب به رنگ غنچه هر کس در گلستان دست تنگ آمد