صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۱۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
کدامین برق جولان گوشه ابرو نمود اینجا؟ که آتش زیر پا دارند دلها همچو عود اینجا مکش سر از خط فرمان که گردون بلند اختر ندارد فرصت خاریدن سر از سجود اینجا به دلتنگی شدم خرسند ازین گلزار، تا دیدم چه خونها خورد گل تا عقدهای از دل گشود اینجا درین دریای گوهر خیز نومیدی نمیباشد غنی شد چون صدف هر کس دهان خود گشود اینجا شکست از ساده لوحی شهپر پرواز روحم را به من از دوستان هر کس که روی دل نمود اینجا گر از مجمر گذاری بند آهن بر سراپایش محال است این که یک دم بیش ماند بوی عود اینجا نپاشیده استای صیاد تا از هم سراپایت کمندی میتوانی ساختن زین تار و پود اینجا ازان پیوسته چون پرگار میگردم به گرد دل که وقتی جلوه گاه آن پری رخسار بود اینجا درین عالم سبکدستی رباید گوی از میدان که خود را از میان مردم عالم ربود اینجا سرت تا هست، تخم سجدهای در خاک کن صائب که دارد سرفرازیها در آن عالم، سجود اینجا