صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۱۳۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نماند بر زمین هر کس به طینت خاکسار آمد که عیسی از ره افتادگی گردون سوار آمد سبکسر در فنای خویش بیش از خصم میکوشد زبی مغزی به پای خود کدو بالای دار آمد زگردش ماند پرگار فلک با آن سبکسیری ندانم کی دل بیتاب خواهد برقرار آمد به دامن نیست ممکن پا کشیدن بیقراران را وگرنه موجه از دریا مکرر برکنار آمد ستمکاری که در آیینه از تمکین نمیبیند چه غم دارد که جان بر لب مرا از انتظار آمد؟ سبک جولانتر از برق است جوش خون مشتاقان قدم بردار اگر خواهی به سیر لاله زار آمد نمک در میفکندن شور و شر بسیار میدارد نمیباید به بزم میپرستان هوشیار آمد جنون ناقص از سنگ ملامت روی میتابد ندارد از محک پروا چو زر کامل عیار آمد