صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۱۳۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به ناز افراختی قامت فلکها در سجود آمد زمی افروختی رخسار، آتش در وجود آمد نمود این جهان بودی ندارد، بارها دیدم من و تنگ دهان او که بود بینمود آمد که باور میکند از ما اگر مژگانتر نبود؟ که از حلوای بیدود تو ما را رزق دود آمد نه تنها سیلی عشق تو ما را رو سیه داد مکرر چهره یاقوت ازین آتش کبود آمد ندانم چیست مضمون خط ساغر، همین دانم که تا از زیر چشمش دید مینا در سجود آمد نمیدانم که بود این آتشین جولان، همین دانم که تا پا در رکاب آورد، در خاطر فرود آمد مگر بر بال دارد نامه قتل مرا صائب؟ که مرغ نامه بر از کوی او این بار زود آمد