صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۱۲۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بهشتی بیدماغان را به از خلوت نمیباشد گلابی بهتر از پاشیدن صحبت نمیباشد مجو از گفتگوی زاهدان خشک کیفیت که جز ریگ روان در شیشه ساعت نمیباشد نصیب سرو از استادگی شد خط آزادی به آزادی رسد چون بنده کم خدمت نمیباشد به فکر عذرپردازی مکن اوقات را ضایع که عصیان را شفیعی بهتر از خجلت نمیباشد ندارم شکوهای از تیره بختی با دل روشن که آب زندگی بیپرده ظلمت نمیباشد گر از روشندلانی با رمیدن رام کن دل را که آسایش درین صحرای پروحشت نمیباشد زدست خود سلیمان داد پای تخت موران را تواضع با فقیران نقص در دولت نمیباشد نمیریزیم غافل بر سر دشمن چو نامردان که میگردد مظفر هر که کم فرصت نمیباشد چو دیدم بر سر تاج زر خود شمع را لرزان یقینم شد که خواب امن با دولت نمیباشد ز انگشت اشارت در گریبان خارها دارم بلایی آدمی را بدتر از شهرت نمیباشد به گردون برد همت شبنم افتاده را آخر به جایی میرسد هر کس که دون همت نمیباشد چه میلرزی چو شاهین بر سر بیش و کم روزی؟ به میزان عدالت میل در قسمت نمیباشد به غربت از وطن چون ماه کنعان صلح کن صائب که جز یاد وطن مکروه در غربت نمیباشد