صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۱۲۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دل یکرنگ در غمخانه دنیا نمیباشد درین بستان گلی غیر از گل رعنا نمیباشد نمیاندیشد از زخم زبان هر کس که مجنون شد زتیغ کوه کبک مست را پروا نمیباشد زخود بیگانگان را لازم افتاده است تنهایی به خود هر کس که گردید آشنا تنها نمیباشد زصید خود نگردد دام در زیر زمین غافل که آب و گل حجاب دیده بینا نمیباشد لب ما خامش است از حرف خواهش چون لب ساغر وگرنه بخل در سرچشمه مینا نمیباشد فروغ عاریت گاهی نهان، گه میشود پیدا من و نوری که نه پنهان و نه پیدا نمیباشد به حفظ راز عاشق کوه طاقت برنمی آید شرار شوخ را آرام و در خارا نمیباشد درین بستانسرا زان کاسه خود سرنگون دارم که جام سرنگون لاله بیصهبا نمیباشد ملایم طینتان آسودهاند از سردی دوران که نخل موم را اندیشه از سرما نمیباشد گوارا میشوند از وسعت مشرب گرانجانان که کشتیهای سنگین، بار بر دریا نمیباشد ندارد انتهایی همچو مجنون سیر و دور ما که بیپرگار هرگز نقطه سودا نمیباشد زسختیهای دوران نیست پروا گوشه گیران را زکوه قاف باری بر دل عنقا نمیباشد به چشم کم مبین زنهار آثار بزرگان را که پیرو را دلیلی به زنقش پا نمیباشد زدامان وسایل دستگیری گر طمع داری درین وحشت سرا جز دامن شبها نمیباشد به ظاهر سرو را هر چند پا در گل بود صائب همان غافل ز سیر عالم بالا نمیباشد