صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۱۱۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بهار زندگانی با خزان همدوش میباشد گل این بوستان خمیازه آغوش میباشد دوامی نیست حسن نازپروردان بستان را که خون لاله و گل هفتهای در جوش میباشد به تلخی تا نکرد از خواب شیرین پشه بیدارم ندانستم که نیشی لازم هر نوش میباشد مکنای خرمن گل سرکشی با ما تهیدستان که این اوراق را شیرازه از آغوش میباشد نباشد دیدههای شرمگین را بهره از روزی تهی چشمی زنعمت قسمت سرپوش میباشد مرا از خانه زنبور شهد این نکته روشن شد که چون افتاد منزل مختصر، پرنوش میباشد زجوش باده تا شد خشت خم سیراب، دانستم که رزق خاکساران باده سرجوش میباشد سراپا چشم شو تا دامن مطلب به دست آری که زر چون حلقه گردد جای او در گوش میباشد ببند از گفتگو لب تا دلت روشن شود صائب که این آیینه را صیقل لب خاموش میباشد