صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۱۱۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
گل بیخار را شبنم زچشم شور میباشد چو نیش و نوش با هم شد زآفت دور میباشد به یک اندازه باشد تلخی و شیرینی عالم به قدر اشک چوب تاک را انگور میباشد مجو در لقمه اهل قناعت ناگوارایی که این مو در کمین کاسه فغفور میباشد کند جمعیت دنیا فساد نفس را ظاهر که این مکاره از بیچادری مستور میباشد به قدر اختصار از خانه لذت میتوان بردن حلاوت فرش در کاشانه زنبور میباشد زما دارالسرور نیستی ماتم سرایی شد گره بر جبهه دار از سر منصور میباشد شد از کسب هوا قصر حباب از موجهای ویران سرای شوخ چشمان یک نفس معمور میباشد نشد سر بر خط فرمان گذارد طاق ابرویش نمیگیرد به خود زه چون کمان پرزور میباشد به پیغامی زبان شکوه ما میتوان بستن زخرمن دانهای قفل دهان مور میباشد شکست از سنگ اخوان گوهر بیقیمت یوسف حسد در مردم نزدیک بیش از دور میباشد سبکباری بود در خواب حمال گرانجان را اگر دارد حریص آسایشی، در گور میباشد نمیدانم کم از مکتوب، پیغام زبانی را نمک بر زخم عاشق مرهم کافور میباشد مبین صائب به عیب خلق اگر از پاک چشمانی که عیب از دیدههای پاک بین مستور میباشد