صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۱۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به قدر رم ازین عالم، توانی آرمید آنجا که اینجا هر که سستی کرد نتواند رسید آنجا رواجی نیست در محشر عبادات ریایی را به سیم قلب نتوان ماه کنعان را خرید آنجا هلال جام میهر جا نماید گوشه ابرو ز خجلت پشت سر خارد به ناخن ماه عید آنجا در اقلیم مدارا ضعف بر قوت بود غالب به مویی میتوان کوه گرانی را کشید آنجا میاسا از گرستن گر وصال کعبه میخواهی که باشد جامه احرام از چشم سفید آنجا به غربال بصیرت پاک گردان دانه خود را که هر تخمی که کاری، یک به یک خواهد دمید آنجا اگر بر دفتر عصیان، خط باطل کشی اینجا نخواهی بر زمین از شرمساری خط کشید آنجا ز خشکی، خردهای کز تنگدستان در گره بستی عرق خواهد شد و بر چهرهات خواهد دوید آنجا اگر اینجا گشایی عقدهای از کار محتاجان در جنت به رویت باز گردد بیکلید آنجا نسازی تا به خون چون لاله اینجا چهره را رنگین ز جوی شیر نتوان کاسهها بر سر کشید آنجا ره بیمنتهای عشق دارد جذبهای صائب که نتواند شکار وحشی از دنبال دید آنجا