صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۹۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
کیم من تا سلیمان میهمان خوان من باشد؟ دل خود میخورد موری اگر مهمان من باشد من و همصحبتی در خلد با زاهد، معاذالله که در هر جا گرانجانی بود زندان من باشد گر از دست تهی آتش بر آرم چون چنار از خود از ان خوشتر که چشمی در پی سامان من باشد اگر مستلزم خواری شود همت نمیخواهم چرا آزادهای شرمنده احسان من باشد؟ به مقصد میرسانم بیکشاکش راست کیشان را کمان چرخ اگر در قبضه فرمان من باشد درین کاشانه شش گوشه من آن شهد بینیشم که عیش مردمان شیرین زکسرشان من باشد که دارد تاب آمیزش، که شادی مرگ میگردم خیال وصل او در خواب اگر مهمان من باشد ندارد غنچه دلگیر من سامان خندیدن اگر از زعفران خار و خس بستان من باشد من از اندیشه ترتیب دیوان فارغم صائب که لوح سینه روشندلان دیوان من باشد