صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۹۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دمی چون صبح میخواهم درین عالم زمن باشد که روشن میکنم آفاق را چون دم زمن باشد به چشم سیر من اسباب دنیا در نمیآید همین وقت خوشی میخواهم از عالم زمن باشد چو عیسی هر که صاحب دم شد از کشتن نیندیشد نمیاندیشم از تیغ دودم گر دم زمن باشد ازین دامن، وزان سر میکشم از بینیازیها اگر تاج فریدون و سریر جم زمن باشد ندارد حاصلی جز دردسر ملک سلیمانی نمیدارم دریغ از دیو اگر خاتم زمن باشد ز اشک و آه دارم تازه داغ دردمندان را من آن شمعم که سوز حلقه ماتم زمن باشد دل خوش مشرب من داغ دارد اهل عالم را همان از بیغمانم گر غم عالم زمن باشد نه سروم کز رعونت تازه دارم روی خود تنها چو ابر نوبهاران عالمی خرم زمن باشد به یک نظاره زان رخسار گندم گون کنم سودا اگر در بسته باغ خلد چون آدم زمن باشد چو سوزن از گرانی دامن خود بر زمین دوزم اگر همچون مسیحا رشته مریم زمن باشد مرا بگذار چون خار سر دیوار با خشکی که طوفان میکنم گر قطرهای شبنم زمن باشد مدار آیینه پیش لب مرا زنهارای همدم چرا در وقت رفتن خاطری در هم زمن باشد؟ به قدر نقش باشد دیده بد در کمین صائب زچشم آسودهام چندان که نقش کم زمن باشد