صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۹۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
مرا پیغام لطفی از زبان خامه بس باشد شب امیدواری از سواد نامه بس باشد به مکتوبی حیات رفته من باز میآید مرا صور قیامت از صریر خامه بس باشد به آهی میتوان دل را زمطلبها تهی کردن که یک قاصد برای بردن صد نامه بس باشد زیک فریاد بیتابانه صد فریاد میخیزد سپندی از برای گرمی هنگامه بس باشد به اندک سختیی، دل چاک میگردد سخنور را که روی سخت ناخن بهر شق خامه بس باشد مکن اسراف در اسباب شید و زرقای زاهد که چندین مرده را آن گنبد عمامه بس باشد خموشی بحر بیپایان و سیلاب است گویایی دلیل جهل، لاف علم از علامه بس باشد چه در تحصیل بوی خوش، نفس چون عود میسوزی؟ نسیم خلق، مردان را عبیر جامه بس باشد پریشان میکند اندک غمی وقت سخنور را که یک مو بهر تشویش دماغ خامه بس باشد گرفتم ترک دلدار از هجوم بوالهوس صائب ایاز خاص را عیب قبول عامه بس باشد