صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۵۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به مستی بیطلب بوس از دهان یار میریزد ثمر چون پخته گردد خودبخود از بار میریزد حدیث تلخ بیخود از دهان یار میریزد چو تنگ افتاد ساغر میازو ناچار میریزد بریدن کرد زلف سرکش او را سیه دلتر که چون شد مار زخمی زهر ازو بسیار میریزد در آن گلشن که گل بیپرده خندد، عندلیبان را به جای ناله خون از غنچه منقار میریزد کریم از بهر ریزش مینهد رنج طلب بر خود زدریا هر چه گیرد ابر گوهر بار میریزد کدامین نوش لب زد خنده بر این خاکدان یارب؟ که شکر از دهان رخنه دیوار میریزد اگر در مغز شوری هست ظاهر میکند خود را که مستی مست را از پیچش دستار میریزد رهایی نیست مرغی را که بالش در قفس ریزد خوش آن بلبل که بال خویش در گلزار میریزد به مژگان خار میآرد برون از پای بیدردان سبکدستی که در پیراهن من خار میریزد نیاز عاشقان در ناز او پامال خواهد شد اگر ناز این چنین زان سرو خوشرفتار میریزد زیک حرف خنک هنگامهای افسرده میگردد که رنگ از روی گلشن از خزان یکبار میریزد نبخشد لطف بیاندازه سودی بیقراران را زدست رعشه داران ساغر سرشار میریزد کمال عشق مستغنی است از اظهار درد خود کباب خام اشک لاله گون بسیار میریزد درین بستانسرا سبزست از ان بخت حنا دایم که مشت خون خود در دست و پای یار میریزد زحرف تلخ میخواهد مرا ناصح به شور آرد زنادانی نمک در دیده بیدار میریزد ره باریک صائب میدهد اندام رهرو را سخن سنجیده زان لبهای گوهربار میریزد