صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۴۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
کجا تدبیر پیران کهنسال از جوان خیزد؟ نیاید از دم تیغ آنچه از پشت کمان خیزد به زور عجز، تمکین بزرگی برنمی آید به اندک نالهای فریاد از کوه گران خیزد سرایت میکند در ظالمان آزار مظلومان که فریاد از دل سخت کمان پیش از نشان خیزد مشو در دور خط از فتنه رخسار او ایمن که گرد فتنه بیش از دامن آخر زمان خیزد پشیمانی ندارد خنده بر وضع جهان کردن ندارد گریه در پی خندهای کز زعفران خیزد فسان شمشیر را در خونفشانی تیز میسازد نباشد چون دل سنگین، چه از تیغ زبان خیزد؟ دل سنگین گرفتم آب شد از شرم عصیانم به یک شبنم چه گرد از چهره این بوستان خیزد؟ گرانتر شد زباد صبح خواب این گرانجانان به سیلاب فنا از جا مگر این کاروان خیزد در آن گلشن که صائب غنچه منقار بگشاید به جای ناله از آتش زبانان الامان خیزد