صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تا ز چشم شوخ او در گردش آمد جامها چون رم آهو بیابانی شدند آرامها دلبری را زلف او در دور خط از سر گرفت میشود از خاک افزون حرص چشم دامها خام کرد آن آتشین رو آرزوهای مرا گر چه از خورشید تابان پخته گردد خامها هر سؤالی را جوابی پیش ازین آماده بود بیجواب از کوه تمکین تو شد پیغامها پستهها را لعل میگونت گریبان چاک کرد تلخ شد از چشم شوخت خواب بر بادامها سنگ میشد پیش ازین در پنجه ابرام، موم از دل سخت تو بیتأثیر شد ابرامها راست ناید با وطن نقش گرامی گوهران روی در دیوار باشد در نگینها نامها نیست اوج اعتبار پوچ مغزان را ثبات کوزه خالی فتد زود از کنار بامها از دو جانب بود مشکل جمع کردن خویش را فکر آغازم برآورد از غم انجامها شد منور سینه من صائب از داغ جنون خانه تاریک را روشن کند گلجامها