صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۳۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
خوشا افتادهای کز خاک ره چالاک برخیزد کند در خاک دشمن را و خود از خاک برخیزد گناه ما غبار خاطر رحمت نمیگردد فروغ مهر از دریای پرخون پاک برخیزد مباد از نشأه میسرخ رویی میپرستی را که در ایام بیبرگی زپای تاک برخیزد (چراغ دیده عشاق وقتی میشود روشن که دود خط از ان رخسار آتشناک برخیزد) ندارد اعتبار خاک، خون مشک در زلفش به یک سودا درین بازار باد از خاک برخیزد ندارد حاصلی جز قبض خاطر خاک اصفاهان نباشد بسط در خاکی کز او تریاک برخیزد مجو درک سخن از خام طبعان جهان صائب که از خاکستر دل شعله ادراک برخیزد