صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۳۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
مسیحا از سر بالین من رنجور برخیزد چراغ آفتاب از بزم من بینور برخیزد چنین کز بار درد افتادهام از پا، عجب دارم که شیون هم زبالین من رنجور برخیزد ندارد شرم از روی کسی آیینه محشر زحق هر کس که اینجا چشم پوشد کور برخیزد غبار غم به آه از سینه من کم نمیگردد چه گرد از چهره صحرا به بال مور برخیزد؟ خیالش بیخبر رفت از دلم بیرون، ندانستم که مهمان چون بود ناخوانده، بیدستور برخیزد به جای سبزه از خاک شهیدان صف مژگان زبان مار روید، نشتر زنبور برخیزد ندارد یاد چون من شوربختی آسمان صائب اگر شبنم به کشت من نشیند شور برخیزد