صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۲۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
مرا صد آه یکبار از دل صد چاک میخیزد به قدر شق سیاهی از زبان خامه میریزد صفای ظاهر از دل کی زداید زنگ باطن را؟ همان دود از نهاد شمع کافوری سیه خیزد به تردستی زبان خصم را کوتاه کن از خود که خارتر به دامن راهرو را کمتر آویزد سیاهی کی برد رخت سفید از طینت زاهد؟ همان دود از نهاد شمع کافوری سیه خیزد نظر بر صبح دارد گریه شبخیز من صائب که انجم تخم خود را در زمین پاک میریزد