صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۲۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
کدامین روز بر حالم دل خارا نمیسوزد؟ ز اشک آتشینم دامن صحرا نمیسوزد کدامین روز اشک من به دریا روی میآرد؟ که همچون شمع، ماهی در دل دریا نمیسوزد بود دلسردیی لازم کمال عشقبازی را که عاشق تا به کام دل نسوزد وا نمیسوزد من گریان سراپا سوختم از داغ تنهایی که میگوید در آتش چوبتر تنها نمیسوزد؟ اگر نه آتش سوزنده دست آموز میگردد چرا دست کسی از ساغر صهبا نمیسوزد؟ نمیگردد به گردش فیض چون پروانه هر ساعت کسی چون شمع تا در پرده شبها نمیسوزد درین بستانسرا سرو سرافرازی نمییابم که همچون شمع سبز از رشک آن بالا نمیسوزد اگر نه آشتی داده است ساقی جنگجویان را چرا از آتش میپنبه مینا نمیسوزد؟ دلیل صافی عشق است خاموشی و حیرانی که در روغن نمک تا هست بیغوغا نمیسوزد زخورشید قیامت مشرب عاشق چه غم دارد؟ که داغ لاله هرگز سینه صحرا نمیسوزد چه پروا دارد از دمسردی اغیار داغ ما؟ گل خورشید عالمتاب از سر ما نمیسوزد نهال طور در آب و عرق غرق است از خجلت زرشک کلک صائب نیشکر تنها نمیسوزد