صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۲۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
مرا چون دل تپد در بر، دل جانانه میلرزد که شمع از بال و پر افشانی پروانه میلرزد گرانی میکند دست تهی بر نخل بارآور چو افتد در میان عاقلان دیوانه میلرزد نلرزد بیجگر از تیغ لنگردار چندانی که از قرب گرانجانان دل فرزانه میلرزد اگرچه بیطلب رزقش به پای خویش میآید همان مرغ قفس را دل به آب و دانه میلرزد بود در ملک هستی حکم سیلاب فناجاری که بر خود کوه و کاه اینجا به یک دندانه میلرزد دل آگاه چون از رگ غافل میتواند شد؟ زبیم آسیا در خوشه دایم دانه میلرزد چه دست و پا تواند زد دل بیدست و پای من؟ که از زلف گرهگیر تو دست شانه میلرزد غم جان گرامی نیست یک مو تن پرستان را که جغد از گنج گوهر بیش بر ویرانه میلرزد نریزد چون دل از بیگانگان در دامنم صائب؟ که از آواز پای آشنا این خانه میلرزد