صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۲۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
قدح لبریز چون شد از شراب ناب میلرزد به قدر آب بر خود گوهر سیراب میلرزد چنان از شور چشمان بر صفای وقت میلرزم که بر آیینههای صیقلی سیماب میلرزد نیفکنده است پیری خواجه را این رعشه بر اعضا که از دلبستگیها بر سر اسباب میلرزد نلرزد هیچ کس بر دولت بیدار در عالم به عنوانی که دل بر دیده بیخواب میلرزد چه شد گر عشق را بر عاشقان دل مهربان باشد؟ که بر هر ذرهای خورشید عالمتاب میلرزد زعریانی عرق میریزد از درویش صاحبدل توانگر در سمور و قاقم و سنجاب میلرزد مباد از تنگ چشمان عقده در کار کسی افتد زطوفان بیش بر خود کشتی از گرداب میلرزد سراپا دست شو چون سرو در تسکین ما ناصح که هر عضوی زعاشق چون دل بیتاب میلرزد نه در بتخانهها ناقوس بیتاب است از ان کافر دل قندیل هم در سینه محراب میلرزد مکن در بزم وصل از بیقراری منع من صائب که از برق تجلی کوه چون سیماب میلرزد