صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۱۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به داغی عشق کار مردم دیوانه میسازد خوش آن ساقی که کار بحر از پیمانه میسازد زبان برق عالمسوز کوتاه است از ان خرمن که از بهر دهان مور قفل از دانه میسازد زهمکاری بلایی نیست بدتر اهل غیرت را جنون بر هر که زور آرد مرا دیوانه میسازد چنین گر رخنه درجان میکند زلف سبکدستش به اندک فرصتی از استخوانم شانه میسازد درین بستانسرا هر لاله و گل را که میبینم به انداز لب میگون او پیمانه میسازد نشاط عید نتواند گشودن عقده دل را کلید ماه نو را قفل ما دندانه میسازد درین طوفان که موج از دیر جنبیدن خطر دارد حباب ساده دل بر روی دریا خانه میسازد میگلرنگ بیجا آبروی خویش میریزد گل روی تو کی با شبنم بیگانه میسازد؟ سر دیوانگی داری درین محفل اگر صائب به یک سیلی فلک دیوانه را فرزانه میسازد