صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۹۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زپا عشاق را آن نرگس مستانه اندازد زهی ساقی که عالم را به یک پیمانه اندازد نمیگیرد به دندان پشت دست خود سبکدستی که پیش از سیل رخت خود برون از خانه اندازد نهای گر مرد عشق از حلقه عشاق بیرون رو که آن شمع آتش از پروانه در پروانه اندازد چو اوراق خزان بلبل به روی یکدیگر ریزد به هر گلشن که دست آن شاخ گل مستانه اندازد تو چون بیرون روی از انجمن، شمع گران تمکین به جان بینفس خود را برون از خانه اندازد حجاب عشق تا برجاست از عاشق چه میآید؟ گرفتم خویش را در خلوت جانانه اندازد درین بحر گران لنگر حبابی میشود واصل که از سر خرقه خود را سبکروحانه اندازد گرفتاری عنان از دست بیرون میبرد، ورنه مرا در دام هیهات است حرص دانه اندازد زخورشید بلند اقبال او صائب عجب دارم که پرتو بر در و دیوار این ویرانه اندازد