صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۹۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
شکر در آب گوهر لعل خندان تو اندازد تبسم شور محشر در نمکدان تو اندازد گریبان چاک از مجلس میا بیرون که میترسم گل خورشید خود را در گریبان تو اندازد اگر ظلمت زچشم آب حیوان دست بردارد غبارآلود خود را در گلستان تو اندازد از ان خورشید بر گرد جهان سرگشته میگردد که خود را در خم زلف چو چوگان تو اندازد زماه عید دارد مهر تابان نعل در آتش که خود را وقت فرصت در شبستان تو اندازد الف از سایهاش بر صفحه الماس میافتد که حد دارد نظر بر تیغ مژگان تو اندازد؟ نشد از بوسه او تشنهای سیراب، جا دارد که خط خاشاک در چاه زنخدان تو اندازد زشوق کعبه وصلش چنان از خود برآ صائب که برق و باد شهپر در بیابان تو اندازد