صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۹۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به خلوت هر که رخت از حلقه جمعیت اندازد زگرداب خطر خود را به مهد راحت اندازد کسی را میرسد لاف کرم چون چشمه حیوان که نقد جان به دامن خضر را در ظلمت اندازد خطرها باشد از آه ضعیفان سربلندان را که مویی کاسه فغفور را از قیمت اندازد گلوی خویش میمالد به تیغ از کوته اندیشی سپر هر کس که پیش دشمن کم فرصت اندازد ندارم از غریبی شکوهای از سازگاریها مگر یاد وطن گاهی مرا در غربت اندازد سبک مغزی که از دنیا تن آسانی طمع دارد به راه سیل بستر بهر خواب راحت اندازد به تحریک صبا از جا غبارش برنمی خیزد به خاک تیره هر کس را که خواب غفلت اندازد از ان از گوشه عزلت نمیآیم برون صائب که ترسم سایه بر فرقم همای دولت اندازد