صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۹۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
اگرچه خاکسارم بر جهان پا میتوانم زد کف خاکی همان در چشم دنیا میتوانم زد مروت نیست در غربت فکندن سنگ طفلان را وگرنه خیمه چون مجنون به حصار میتوانم زد زفکر زاد عقبی پایم از گل برنمی آید وگرنه پشت پا آسان به دنیا میتوانم زد اگر چون صبح باشد عزم صادق در بساط من به قلب چرخ چون خورشید تنها میتوانم زد دلم چون برگ بید از آب زیر کاه میلرزد وگرنه سینه چون کشتی به دریا میتوانم زد اگر سودا مرا چون گردباد از خاک بردارد سراسرها درین دامان صحرا میتوانم زد به آزادی نمیسازد دل عاشق گرفتاران زدام زلف، صائب ورنه سروا میتوانم زد