صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۹۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زخونم رنگ آن رخساره گلگون نمیگیرد که چون تیغ آبدار افتاد رنگ خون نمیگیرد ز الفت خوابگاه وحشیان شد دامن مجنون همان لیلی زشوخی انس با مجنون نمیگیرد غبار هستی همت بلندان غیرتی دارد که وقت تنگدستی دامن گردون نمیگیرد مگر از خود بر آرد آب این تبخاله خونین وگرنه تشنه ما آب از جیحون نمیگیرد بغیر از بیخودی دارالامانی نیست عالم را عبث در خلوت خم جای افلاطون نمیگیرد مرا نظاره خوبان به حال خویش میآرد خمار من شرابی جز لب میگون نمیگیرد چنان از روی لیلی آتشین شد دامن صحرا که مجنون چون سپند آرام در هامون نمیگیرد چنان برده است حرص زر قرار از جان بیتابش که استقرار در زیر زمین قارون نمیگیرد خمار چشم لیلی نشکند از ساغر دیگر تماشای غزالان راه بر مجنون نمیگیرد زصد مصرع یکی را میکند خوش طبع ما صائب زمین سرکش ما نخل ناموزون نمیگیرد