صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۹۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دل آزاده را هرگز غم عالم نمیگیرد مسیحا را کمند رشته مریم نمیگیرد نگردد دام ره زیب جهان دلهای روشن را که رنگ و بوی گلشن دامن شبنم نمیگیرد برو ناصح به کار غیر کن این چرب نرمی را که داغ شوخ چشم ما به خود مرهم نمیگیرد گهر بر آبروی خویش میلرزد، نمیداند که ابر بینیاز ما ز دریا نم نمیگیرد نمیچسبد به دل تن پروران را حرف اهل دل چو کاغذ چرب باشد نقش از خاتم نمیگیرد کسی کز تنگدستی هر دم آویزد به دامانی ندانم دامن شب را چرا محکم نمیگیرد؟ مزن دست تأسف بر هم از مرگ سیه کاران که خون مرده را هرگز کسی ماتم نمیگیرد چه مطلب خوشتر از پاس نفس اهل بصیرت را؟ سخن را عیسی ما از لب مریم نمیگیرد پر کاهی است کوه درد در میزان آزادان زبار دل قد سرو و صنوبر خم نمیگیرد سر هر کس که گرم از کاسه زانوی خود گردد به منت جام را صائب زدست جم نمیگیرد