صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۸۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زخون خویش تیغ دشمن من رنگ میگیرد دلیر آن است کز دشمن سلاح جنگ میگیرد نبندد صورت از یکرنگ دشمن، دوستی هرگز زعکس طوطیان آیینه من زنگ میگیرد گرانی میکند بر دل مرا حرف سبک مغزان اگرچه از هوا دیوانه من سنگ میگیرد زهمچشمان گزیری نیست خوبان را که در گلشن گل از گل رنگ میبازد، گل از گل رنگ میگیرد به همت میتوان از سربلندان یافت کام دل که از خورشید تابان لعل آب و رنگ میگیرد اگرچه از سیاهی هیچ رنگی نیست بالاتر دل از من بیش چشم آسمانی رنگ میگیرد ز اقبال لب پیمانه خونها در جگر دارم که گاهی بوسهای زان لعل آتش رنگ میگیرد نگنجد گر قبا در پیرهن از شوق، جا دارد که در آغوش آن سیمین بدن را تنگ میگیرد به یک تلخی زصدتلخی قناعت کردن اولیتر مرا از صلح مردم بیش دل از جنگ میگیرد گریبان چاک سازد ابر را برق سبک جولان عبث صائب لباس غنچه بر گل تنگ میگیرد