صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۸۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
شعور از زاهد خشک آن لب مینوش میگیرد زسنگ خاره دل آن چشم بازیگوش میگیرد توان از بندگی آزادگان را صید خود کردن که قمری سرو را از طوق در آغوش میگیرد سبوی باده را از دست هم گیرند مخموران نباشد بار بر دل هر که بار از دوش میگیرد به همواری زفکر خصم بدگوهر مشو ایمن که اکثر پای مردم را سگ خاموش میگیرد زراه بردباری خصم را شیرین زبان کردم که موم از نیش زنبوران به نرمی نوش میگیرد بود بالاتر از گفتار، شان مهر خاموشی نگیرد خوان زنعمت آنچه از سرپوش میگیرد چو مژگان میشود خار سر دیوارها رنگین چنین از نالهام گر خون گلها جوش میگیرد زبان خار تهمت کوته است از پاکدامانان به جرأت شمع را فانوس در آغوش میگیرد به من صائب کجا همچشم گردد ابر نیسانی؟ که دریا از صدف پیش سر شکم گوش میگیرد