صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۷۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دل از عاشق به شرم آن نرگس غماز میگیرد شکار خود به چشم بسته این شهباز میگیرد اگر روی دلی از غنچه این بوستان بیند زباد صبح بلبل بوی گل را باز میگیرد چراغ اهل معنی میشود از سرزنش روشن زبان شمع تیزی از دهان گاز میگیرد اگرچه مانع پرواز میباشد گرفتاری مرا دل در بر از یاد قفس پرواز میگیرد مشو از شکر حق غافل که حق از خلق نعمت را نمیگیرد به کفر، اما به کفران باز میگیرد در انجام حیات از ضبط او عاجز نمیگردد عنان نفس صائب هر که از آغاز میگیرد