صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۴۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
گریبان دلم را نعره مستانهای دارد سر زنجیر این دیوانه را دیوانهای دارد ترا سامان کاوش نیست از کوتاهی بینش وگرنه هر شراری در دل آتشخانهای دارد به خود از پیچ و تاب رشک چون زنجیر میپیچم چو بینم کودکی سر در پی دیوانهای دارد در اقلیم قناعت نیست رسم خرمن اندوزی گره در کارش افتد هر که اینجا دانهای دارد تن سنگین دلان را خانه زنبور میسازد کمان ابروی خوبان عجب سر خانهای دارد به مصرف جنگ دارد نقد احسان گرانجانان حضور گنج را یا مار، یا ویرانهای دارد اگر سیل پریشان گرد، اگر مهتاب میآید دل خوش مشرب ما گوشه ویرانهای دارد دل صد پاره ما نیز گاهی ریزشی دارد اگر ابر بهاران گریه مستانهای دارد زتهمت خار در پیراهن معشوق میریزد زلیخا بیتکلف عشق نامردانهای دارد به صحرا میدهد سر کعبه را چون محمل لیلی بیابانگرد ما خوش جذبه دیوانهای دارد کسی در آشیان تا کی دل خود را خورد صائب؟ قفس هر چند دلگیرست آب و دانهای دارد