صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نیست بر سبزان گلشن، دیده پر خون ما تیغ خونخوار تو باشد سبز ته گلگون ما دور گردی میکند نزدیک، راه دور را ناز لیلی شد نیاز از وحشت مجنون ما قطره شبنم چه باشد کز هوا باید گرفت؟ شرم دارای شاخ گل از دیده پر خون ما ما به خون خود چو داغ لاله از بس تشنهایم خاک را رنگین نسازد کاسه وارون ما سینه بیکینه ما را گشاد دیگرست برق را سوزد نفس چون لاله در هامون ما تا رسیدن، باده را با خم مدارا لازم است ورنه بیزار از تن خاکی است افلاطون ما با هوسناکان دلیر از خاک ما نتوان گذشت پوست بر تن میدرد گر مرده باشد خون ما حسن او از هاله خواهد حلقه کردن نام ماه گر چنین خواهد فزود از عشق روزافزون ما پای جوهر از دم شمشیر میپیچد به هم تند مگذر زینهار از مصرع موزون ما گر چه دارد بلبل ما تازه روی باغ را برگ سبزی نیست صائب زین چمن ممنون ما