صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۲۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
مرا خرسندی از سامان دنیا محتشم دارد دل خرسند هر کس دارد از دنیا چه غم دارد؟ نمیگردد به خاطر هیچ کس را فکر برگشتن چه خاک دلنشین است این که صحرای عدم دارد سبکسیری که چون تیرش زبان و دل یکی باشد به هر جانب که رو آرد گشایش در قدم دارد شکست از صبح صادق فوج شب با آن گرانسنگی حذر کن از صفی کز راستی با خود علم دارد نمیسازد به خون خویش رنگین دست و تیغی را چه لذت از حیات خویشتن صید حرم دارد؟ میان خواب و بیداری زمانی هست عارف را که هم فیض دل شب، هم صفای صبحدم دارد کجی نبود صراط المستقیم عشق را صائب به قدر پیچ و تاب رهرو این ره پیچ و خم دارد